|
Fosfaat van de baan
De discussiebijeenkomst was een vervolg op een bijeenkomst in september vorig jaar, die geïnitieerd was door toenmalig minister Veerman. LNV wilde de veronderstelling dat het toevoegen van fosfaat gunstig is voor de productiviteit nader laten onderzoeken. Op basis van de uitkomsten van deze bijeenkomst zijn drie scenario’s doorgerekend op hun ecologische en economische aspecten. Boddeke en Hagel dienden een voorstel in voor ‘veldonderzoek naar het verband tussen fosfaattoevoeging aan het Nederlandse kustwater en visproductie’. De discussiebijeenkomst werd bijgewoond door vertegenwoordigers van LNV, LEI, NIOZ, IMARES, Rijkswaterstaat, RIKZ, NWO, Productschap Vis, Greenpeace, Stichting De Noordzee en de visserijvertegenwoordigers Johan Nooitgedagt, Geert Meun en Willem de Boer. Net zoals op de eerste bijeenkomst werd de discussie geleid door Henk Smit van Wing Process Consultancy. Smit zoekt naar overeenkomsten in meningen als uitgangspunt voor verdere acties. Op de bijeenkomst vorig jaar kwam daar een voor de visserij hoopvol resultaat uit: laten we serieus kijken naar wat een aantal manieren van fosfaataddities zou kunnen opleveren. Deze week bleek het moeilijker voor Smit de verschillende ‘kampen’ bijeen te brengen. Waar Boddeke en Hagel vooral kansen zien (veel meer productie, een uniek experiment dat Nederland wetenschappelijk een voorsprong geeft) zien de wetenschappers van IMARES en NIOZ vooral bezwaren en gevaren: te duur, te zuur, fosfaatvoorraad op de wereld is eindig, andere soorten profiteren, ongewenste algenbloei en schuimvorming, grote politieke tegenstand. Het voorstel van Boddeke en Hagel komt er in het kort op neer dat er gedurende drie opeenvolgende zomerhalfjaren 5.000 ton fosfor wordt toegediend in de Nieuwe Waterweg bij Maassluis. Dit zou kunnen leiden tot 140.000-280.000 ton extra vis, die de kinderkamerfunctie van het Nederlands kustwater zal versterken en daarmee een positieve invloed op de visvangst tot ver in de open Noordzee zal hebben. Er wordt daarbij uitgegaan van de situatie zoals die bestond rond 1970 (na dat jaar is de fosfaattoevoer tot 1981 verder toegenomen). Te star De drie scenario’s van NIOZ en IMARES (waarbij het LEI een notitie maakte over de kosten van het aanschaffen, verwerken en toevoegen van fosfaat) gaan uit van toediening van bepaalde hoeveelheden fosfaat bij Hoek van Holland en bij de Waddenzee (Den Oever), en het uitzetten van de fosfaatverwijderende trap bij de waterzuivering van Delfland. Een vierde scenario, regulering van de zoetwatertoevoer via de rivieren, werd als te gecompliceerd direct terzijde geschoven. De biologen hebben zich de vraag gesteld wat er nodig is om de biomassa met 10 procent te verhogen, wat dit kost en wat het aan extra vis oplevert. Toevoegen van in totaal 2.900 ton fosfaat bij Hoek van Holland zou 3 tot 15 miljoen euro kosten en 1.300 ton extra vis op kunnen leveren (met een opbrengst van 4 miljoen euro extra). Toevoegen van fosfaat aan de Waddenzee lijkt veelbelovender. Toevoegen van 174 ton fosfaat in april-juli zou vanwege de grotere kwetsbaarheid van de Waddenzee relatief duur zijn en zo’n 2 miljoen euro kosten. Het zou 2.000-6.000 ton extra schelpdieren (versgewicht) kunnen opleveren. Door het uitzetten van de P-trap bij Delfland komt per dag 1,5 ton fosfaat naar de kustzone. Als dit 105 dagen duurt (april-juli) zou dat 100 ton aan extra visproductie opleveren. De kosten zijn minimaal. De extra visproductie die Boddeke en Hagel veronderstellen is vele malen hoger dan die in de scenario’s van IMARES en NIOZ. Boddeke vindt de modellen met voedselpiramides van de wetenschappers te star en gaat in zijn voorstel uit van een dynamischer model, met een snellere cyclus bij alle tussenschakels (algen, plankton, vis). Hij is er verbolgen over dat naar zijn gevoel wetenschappers als Han Lindeboom van IMARES alles uit de kast halen om een wetenschappelijk experiment tegen te houden. Gezien het referentiejaar (1970) in zijn voorstel vindt hij ook dat de gevaren van algenbloei en schuimvorming sterk overdreven worden. Directeur Visserij Albert Vermuë zal minister van LNV Gerda Verburg geen positief advies geven over een fosfaatproef, gezien de grote verschillen van mening op de op zich zeer interessante bijeenkomst. Wel vindt Vermuë het positief dat er geen twijfel meer is over het verband tussen fosfaat en visproductie en dat het beeld dat de visserij alleen verantwoordelijk is voor de achteruitgang van de visbestanden bijstelling behoeft. De grote verschillen in uitkomsten zouden volgens Vermuë misschien nog door een wetenschappelijke geschillencommissie bekeken kunnen worden. ,,De hele discussie over fosfaat heeft het denken wel degelijk veranderd. Misschien moeten we wel ietsje minder streng worden met waterzuivering, want het schonere water blijkt toch ook z’n nadelen te hebben.’’ De discussie over fosfaatproeven zou volgens hem goed meegenomen kunnen worden in de lopende onderzoeken over de draagkracht van het ecosysteem van de kustzone. Zwarte dag ,,Een zwarte dag voor de visserij´´, zegt Dolf Boddeke in een reactie op de fosfaatbijeenkomst. ,,Een teleurstellende discussie onder leiding van een falende voorzitter die aan de permanente obstructie door Lindeboom geen halt toeriep. Paul Hagel en ik presenteerden een zorgvuldig uitgewerkt plan voor fosfaatadditie bij Hoek van Holland dat stuitte op een muur van onkunde en onwil. De vertegenwoordigers van het visserijbedrijf, Willem de Boer en Geert Meun, betoogden bij herhaling dat al in 1991, toen er nog volop vis te vangen was, wij een gedetailleerde prognose gaven, voor iedere soort apart (!), hoe het mis zou gaan met de visserij en dat die prognose voor 100 % was uitgekomen. Niet onlogisch om dan te veronderstellen dat mensen die zó precies konden aangeven hoe het mis zou gaan, ook wel een betrouwbaar voorstel zouden leveren wat betreft een oplossing. Maar deze gedachte kwam in dit gezelschap niet op. Aan anderen nu de taak om te bepalen hoe het nu verder moet met de visserij. Ik wens ze daarbij veel wijsheid.´´ |
Alle rechten voorbehouden | Development & Design by Webtunnel.nl