Wetenschappelijk artikel     SWNM :

Lachgas (N₂O) wordt in het watermilieu in kleine hoeveelheden gevormd als bijproduct tijdens de omzetting van nitraat (NO₃^-) in moleculaire stikstof (N₂).

Dat heet denitrificatie, een algemeen bekend onderdeel van de natuurlijke stikstofcyclus.

Als zodanig ontstaat lachgas overal, maar uiteraard vooral in hoog met nitraat belaste wateren, zoals de Nederlands- Duits en Deense kustwateren.

Dat mosselen hierbij een wezenlijke rol spelen is grote onzin:

denitrificatie treedt overal op, waar in onderdelen van het milieu, zoals de darmen van allerlei organismen, maar vooral in het bodemsediment het zuurstofgehalte beneden een bepaalde grens gedaald is (lager dan 0,3 gram/m³).

In het sediment gebeurt dat in de bovenste laag zand, boven de zich op een tien centimeter diepte bevindende laag, waar na het opraken van de nitraat, bacteriën hun benodigde zuurstof aan sulfaat (SO₄^2-) gaan onttrekken.

 Daar vormt zich dan het naar rotte eieren stinkende zwavelwaterstof (H₂S), dat met het zich met het in de bodem aanwezige ijzer verbindt tot het zwartgekleurde ijzersulfide (FeS), in diepere bodemlagen overgaand in het gele pyriet (FeS₂).

Spit maar eens een keer in de bodem van de Waddenzee, dan kan je al deze lagen gemakkelijk vinden!

In de darmen van mosselen bevindt zich ongetwijfeld ook zuurstofarm sediment, maar op het grotere geheel stelt de daar plaatsvindende denitrificatie in het grotere geheel natuurlijk helemaal niets voor.

Dat snappen die Duitse en Deense onderzoekers natuurlijk ook heus wel, maar tegenwoordig is koppeling aan een broeikaseffect (en lachgas behoort gelukkig tot de broeikasgassen) een noodzakelijke voorwaarde voor het binnenhalen van meer onderzoekgelden.

Gewoon dus weer een gevalletje van wetenschappelijke prostitutie!

Ik houd het zelf  in deze maar weer bij een gulle lach(gas)!

dr. Paul is wetenschappelijk adviseur van SWNM