Artikelen

Stichting Wetenschappelijk Natuur en Milieubeleid

Artikelen

Hier vind u alle artikelen van onze stichting. Wij publiceren vaak onderzoeken die onze stichting heet uitgevoerd of heeft laten uitvoeren. Deze kunt u hier vinden.

SWNM Natura2000 voor Dummies

Eindelijk helderheid in 20 vragen en antwoorden over de Nederlandse invulling van Europees natuurbeleid

Je kunt de SWNM Natura 2000 voor Dummies VIBEG-uitgave hier downloaden. Wees niet ongerust, geen lappen tekst, maar gewoon in vraag-antwoord-vorm én met veel plaatjes. Eindboodschap is dat -hoewel Ton IJlstra van het Ministerie van EL&I op ramkoers doorvaart- het nog niet te laat is om de koers te veranderen, zodat natuur en visserij in harmonie verder kunnen,

Natuur en natuurorganisatie zijn twee verschillende zaken
Het is belangrijk onderscheid te maken tussen natuurbescherming en natuurorganisatie-bescherming. De bemoeimacht van fondsenwervende stichtingen moet worden ingeperkt tot één die in verhouding staat tot hun steun binnen het relevante werkveld. Dat kan eenvoudig door de subsidiebedragen die het Ministerie van ELI deze clubs betaalt, af te stemmen naar verhouding tot investeringen die zij zelf in de natuur doen.

Want waarom moet de overheid lobbyclubs als Stichting de Noordzee miljoenen euro’s betalen om zich te laten belobbyen? Deze stichting (investering = 0.0) mag haar opinies als wetenschapperig klinkende stoorzender dan voortaan ventileren met particuliere inkomsten, wat inhoudt dat zij moeten krimpen met 90 procent. Laten we de zee voortaan niet vullen met goede bedoelingen maar met vis.

Morgen in de Tweede Kamer zal Rypke enkele issues nader toelichten.
Met name de NGO-strategie om algemene mondiale ecologische kritiek met symbolische waarde te vertalen naar regionale wetgeving, via omvangrijke lobby op EU-ambtenaren als Maria Damaniaki (ee Griek inderdaad). Daardoor zij ‘discards’, voorheen bijvangst genoemd, nu het buzzword.
Zie ook het ‘Fishing Down the Foodchain’-concept van Daniel Pauly dat dankzij een overdaad media-aandacht eind jaren negentig werd besprongen door NGO’s en zo mondiaal leidssnoer werd voor visserijregulering. Terwijl het ecologisch als een fiets op een varkensstal slaat. Wat visserijbiologen ‘faithbased fisheries’noemden.

Het onderscheid tussen wetenschappelijk en wetenschapperig
Wat voor zin heeft het om kritiek die is gebaseerd op schade aan bijvoorbeeld Caribische riffen en een vaag gevoel van algemeen marien onheil door te vertalen naar visserijbeleid op de Noordzee? Regio en sector-relevante data is wat we willen, ideologie en voorgekookte wereldbeelden circuleren al genoeg en je schiet er weinig mee op.

Overigens, de zelfde mechanismen komen we bij andere zaken tegen die aan ‘milieu’raken, zoals biotechnologie en epidemologie, veel wetgeving en beperking van bedrijvigheid is gebaseerd op NGO-generated-hysteria: mooi ook verwoord door Christopher Booker in ‘Scared to Death’. De onbenulligheid van journalisten -traditioneel NGO-partner- speelt daarbij ook een doorslaggevende rol. De term persverantwoordelijkheid zou wel eens wat aandacht mogen krijgen bij onderwijs.

Is klokkenluiden u iets te link . meld het ons !

U ziet iets dat moreel totaal niet kan binnen uw organisatie .

Vooral bij organisaties die:

verantwoordelijkheid horen uit te stralen Overheden
die oog/oor functies hebben natuur / milieu organisaties
of zelfs wetenschappelijke instituten

dus organisaties die een maatschappelijke voorbeeld functie hebben .

Meld dit bij SWNM :

Jurie Post SWNM

Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.

telefoon : 0527 686168

mobiel : 0620396178

Wetenschap Scheten mosselen

Wetenschappelijk artikel SWNM :

Lachgas (N₂O) wordt in het watermilieu in kleine hoeveelheden gevormd als bijproduct tijdens de omzetting van nitraat (NO₃^-) in moleculaire stikstof (N₂).

Dat heet denitrificatie, een algemeen bekend onderdeel van de natuurlijke stikstofcyclus.

Als zodanig ontstaat lachgas overal, maar uiteraard vooral in hoog met nitraat belaste wateren, zoals de Nederlands- Duits en Deense kustwateren.

Dat mosselen hierbij een wezenlijke rol spelen is grote onzin:

denitrificatie treedt overal op, waar in onderdelen van het milieu, zoals de darmen van allerlei organismen, maar vooral in het bodemsediment het zuurstofgehalte beneden een bepaalde grens gedaald is (lager dan 0,3 gram/m³).

In het sediment gebeurt dat in de bovenste laag zand, boven de zich op een tien centimeter diepte bevindende laag, waar na het opraken van de nitraat, bacteriën hun benodigde zuurstof aan sulfaat (SO₄^2-) gaan onttrekken.

Daar vormt zich dan het naar rotte eieren stinkende zwavelwaterstof (H₂S), dat met het zich met het in de bodem aanwezige ijzer verbindt tot het zwartgekleurde ijzersulfide (FeS), in diepere bodemlagen overgaand in het gele pyriet (FeS₂).

Spit maar eens een keer in de bodem van de Waddenzee, dan kan je al deze lagen gemakkelijk vinden!

In de darmen van mosselen bevindt zich ongetwijfeld ook zuurstofarm sediment, maar op het grotere geheel stelt de daar plaatsvindende denitrificatie in het grotere geheel natuurlijk helemaal niets voor.

Dat snappen die Duitse en Deense onderzoekers natuurlijk ook heus wel, maar tegenwoordig is koppeling aan een broeikaseffect (en lachgas behoort gelukkig tot de broeikasgassen) een noodzakelijke voorwaarde voor het binnenhalen van meer onderzoekgelden.

Gewoon dus weer een gevalletje van wetenschappelijke prostitutie!

Ik houd het zelf in deze maar weer bij een gulle lach(gas)!

dr. Paul is wetenschappelijk adviseur van SWNM

20 jaar adjunct/plaatsvervangend-directeur RIVO (1978-1998) en 4 jaar directeur (1998-2002)

Rijks Instituut Voor Visserij Onderzoek RIVO

zijn hoofdvak chemie

fosfaat tekort bij zeehonden

09-02-2009Meer zieke zeehonden dan ooit
Beste bezoeker!

Vanaf september 2008 zijn er in totaal 134 zieke zeehonden opgenomen. Ter vergelijking: in dezelfde periode vorig jaar werden er "maar" 52 zeehonden met de longworminfectie binnengebracht. De ziekte is op zich niet nieuw, maar met uitzondering van de virusperiode in 2002 heb ik nog nooit zoveel zieke zeehonden binnen zien komen. In totaal kunnen we eigenlijk slechts 80 zeehonden tegelijk in de crèche opvangen, maar in de drukste periode waren dit er zowat 150! Dit is erg veel, maar de Zeehondencrèche is nooit "vol". Want onze filosofie is dat elk dier in nood geholpen moet worden!

De zieke zeehonden hebben allemaal een longworminfectie, dat zie ik steeds weer terug. Dit is een kinderziekte waar de meeste zeehonden normaal gesproken in hun eerste jaar overheen groeien. Door vervuiling is het immuunsysteem echter dusdanig aangetast dat veel zeehonden nu in de problemen komen. Maar mogelijk zijn er nog meer oorzaken zoals een afname van het aantal kleine vissen in de Noordzee. De wetenschappers van de Zeehondencrèche zijn momenteel druk bezig met onderzoek te doen naar deze vraag. Overigens wordt ook in opvangcentra elders in de wereld een zorgelijke toename van het aantal zieke zeehonden geconstateerd.

Elke zeehond die hulp nodig heeft en hier wordt binnengebracht, wordt door ons geholpen. Daar doen we ons uiterste best voor. Maar dat kost wel geld, en met zoveel zieke zeehonden begint het bedrag stevig op te lopen. Want wist u bijvoorbeeld dat de opvang van één zeehond ongeveer € 5000 kost? We hebben uw hulp dus hard nodig. Helpt u ons mee? Wij krijgen geen subsidie van de overheid en helaas zijn we ook weer afgewezen bij de Postcodeloterij. Wij zijn volledig afhankelijk van donaties en giften, en die zijn keihard nodig - nu meer dan ooit.

Lenie ‘t Hart

viswijzer

Verschil in Frans en Nederlandse Viswijzers

VIS... WIJZER!

SANTPOORT – Bij vergelijking van een Franse VISwijzer en een Nederlandse VISwijzer kwam bioloog Dolf Boddeke tot verrassende ontdekkingen. De Fransen zijn vooral kritisch over importvis, de Nederlandse milieuorganisaties ontraden de consument met name vis van eigen zeebodem! Wat steekt daar achter? Boddeke ging op ontdekkingsreis, en kwam in Vietnam uit.

Alweer een poosje geleden kwam een aantal milieuorganisaties van diverse pluimage met ´viswijzers´. In feite wordt de Nederlandse consument daarin geadviseerd geen verse, wilde (Noord)zeevis meer te kopen. Schol, tong, griet, tarbot, kabeljauw, wijting, rog, zeeduivel en zeewolf staan allemaal op de rode lijst. Verse zeevis wordt in Nederland vanzelfsprekend vooral door Nederlandse kotters aangevoerd. Het verschijnen van deze viswijzers heeft dan ook tot grote beroering en boosheid binnen de sector geleid. Begrijpelijk, want de zeevisaanvoer in Nederland gebeurt binnen regels en bepalingen van Brussel en Den Haag, waaraan wetenschappelijk adviezen ten grondslag liggen. Dus wat matigen deze lekenbroeders zich aan?

Viswijzers zijn geen typisch Nederlands verschijnsel. In Frankrijk bestaan vergelijkbare of zelfs identieke milieuorganisaties als in Nederland en ook daar is een viswijzer. Er is echter een duidelijk verschil tussen de positie van de visserij in Frankrijk en Nederland. De Fransen verorberen gemiddeld 34 kilogram vis, schaal- en schelpdieren per jaar, tegenover Nederlanders slechts 3,4 kilogram. De Franse kustvisser, le pêcheur artisanal, heeft welhaast de status van nationale held en het toerisme langs de Franse westkust, van Duinkerken tot Hendaye, berust voor een belangrijk deel op de mogelijkheid ter plekke te genieten van vers aangevoerde ‘Produits de Mer´.

In een Franse supermarkt neemt verse vis een centrale plaats in, prachtig uitgestald op ijs. En er staat een vakman/vrouw naast de vis om de klant van advies te dienen en desgevraagd de vis panklaar te maken. Voor Franse milieuorganisaties is het dus uitkijken geblazen als het om de visserij gaat.

De Franse viswijzer laat dat duidelijk zien. Het begin is de gebruikelijke misleidende informatie: ´Stop! We eten te veel vis! Ieder jaar worden bijna 90 miljoen ton in de oceanen gevangen, vier maal zoveel als 50 jaar geleden!´ De niet geheel ondeskundige lezer denkt dan: ,,Nou en?´´ Want die 90 miljoen ton wordt al 25 jaar lang gevangen. Als we geen zout leggen op iedere locale slak, zouden we zowaar kunnen spreken van een duurzame exploitatie! En met welke menselijke activiteit is dat het geval?

De toon van de Franse viswijzer verandert echter drastisch als we dichter bij Frankrijk komen. Met de blauwvintonijn blijkt het zorgelijk gesteld. Maar daar vissen de Fransen niet op, ook niet in de Middellandse Zee. De witte tonijn, waar de Fransen wèl op vissen, staat onder de aanraders! Een hele opluchting. Het jaarlijkse Tonijnfestival in St Jean-de-Luz, waar duizenden toeristen ieder jaar een moot gegrilde tonijn komen eten, kan dus rustig doorgaan. Over de kabeljauw in de Atlantische Oceaan worden ernstige woorden gesproken. De kabeljauwpopulatie in Het Kanaal daarentegen blijft geheel buiten beschouwing. Er is niets aan de hand met de kabeljauw in Het Kanaal, maar dat is met andere visbestanden ook niet het geval. Dat ieder restaurant langs de Franse Kanaalkust ´Dos de Cabillaud´ op het menu heeft, zal daarom aan deze zwijgzaamheid wel niet vreemd zijn. Met de zeebaars is het buiten de Franse wateren allemaal niet in orde. Aan de lijn gevangen zeebaars uit de Golf van Gascogne en Het Kanaal (geserveerd in toprestaurants) wordt echter aangeraden. Het eten van tong wordt ontraden, met uitzondering van tong uit de kuststrook tussen Cherbourg en Duinkerken waar men tong ´met mate´ mag eten. Tussen de bedrijven door wordt reclame gemaakt voor diverse supermarktketens.

Gaan we nu terug naar Nederland dan is het advies aan de consument om in feite alle vers aangevoerde zeevis te mijden, ergerniswekkend maar praktisch van weinig betekenis. De doorsnee Nederlander heeft van vis niet het minste benul en kan bijvoorbeeld een kabeljauw niet als zodanig herkennen zoals ik vrijwel wekelijks ervaar..

Deze viswijzers worden daarom pas interessant als milieuactivisten hiermee Nederlandse supermarkten benaderen met het dringende verzoek geen verse zeevis meer te verkopen. Nu houdt geen enkele ondernemer van negatieve publiciteit en nog minder van tegen zijn bedrijf gerichte acties. Maar de gretigheid waarmee supermarktketens voor dit verzoek door de knieën zijn gegaan, en er met eigen viswijzers nog een schep boven op hebben gegooid, doet vermoeden dat ze dit commercieel goed uitkomt. En voor dat vermoeden zijn gegronde redenen. Verse vis is voor een Nederlandse supermarkt een moeilijk artikel. De aanvoer van verschillende vissoorten wisselt gedurende het jaar in kwaliteit en kwantiteit, wilde vis is niet uniform van grootte en, zoals het oude rijmpje van vóór de diepvries laat weten: logees en vis blijven drie dagen fris.

Een Nederlandse supermarkt heeft bovendien, als het om vis gaat, een treurige clientèle. Garnalenpellen, vis fileren of een haring schoonmaken kunnen Nederlanders niet (meer), hoewel dat toch geen heksentoeren zijn. Visrecepten in kranten en tijdschriften beginnen dan ook vaak met: Laat de vis door uw leverancier fileren. En dat is er in een Nederlandse supermarkt niet bij.

Dus zoeken supermarktketens het liever in diepgevroren vis, in het bijzonder Pangasius-soorten geïmporteerd uit Vietnam. Vanuit dit land wordt diepgevroren Pangasius-filet, aangeboden voor 2 euro per kilogram! Dit is natuurlijk een uiterst aantrekkelijke inkoopprijs voor een supermarkt die een mooie winstmarge verzekert. Wie iets van viskweken weet, vraagt zich echter af hoe het mogelijk is om voor een dergelijke prijs gekweekte vis aan te bieden. Dat kan als aan twee voorwaarden wordt voldaan:

1. Dat het voer voor de vis vrijwel niets kost.

Pangasius behoort tot de tropische meervallen die bekend zijn als afvaleters. Overal in de tropen waar dierlijk afval wordt geloosd, bij vismarkten en slachterijen, komen zwermen van deze vissen voor. Zij zijn daarom lang niet altijd gewild bij de lokale bevolking, hoe arm die mensen vaak ook zijn. Voer voor een dergelijke vis is dus goedkoop, zo niet gratis te krijgen. Hier behoeven geen problemen uit te ontstaan. Filet van deze aaseter kan veilig gegeten worden als de nodige hygiënische voorzorgen in acht worden genomen. Dierlijk- en plantaardig afval omzetten in eetbare vis is een goede zaak, zeker in landen waar veel mensen al blij zijn met een kom rijst.

2. Dat personeel van kwekerij en verwerkingsbedrijf vrijwel niets verdient.

In het overbevolkte, straatarme Vietnam is ieder baantje beter dan helemaal niets. Aan deze voorwaarde wordt dan ook meer dan voldaan. Het minimumloon in Vietnam voor nationale bedrijven buiten de steden is per 1 januari 2009 €32,70 per maand! Blijft de inflatie in Vietnam in 2009 gelijk aan die in 2008 (25%), dan is die €32,70 qua koopkracht aan het eind van 2009 €24,53. Men mag zich hierbij afvragen of, zoals gebruikelijk in arme landen (´voor jou tien anderen´), zelfs dit minimale minimumloon in Vietnam meer is dan een wassen neus.

Het zou daarom goed zijn als de stichting Max Havelaar de situatie rond de Pangasius-kweek in Vietnam eens zou doorlichten en kleine kwekers, verenigd in coöperaties, een kans zouden krijgen een menswaardig bestaan op te bouwen. Pangasius-filet met een Max Havelaar label zou in een Nederlandse supermarkt niet misstaan.

Zo lang dat echter niet is gerealiseerd, is het wijzer voor vis de supermarkt te mijden!

Wateradvies

Wat is er , met dit advies gebeurt ?

Hoeveel miljoenen m3 liters regenwater meer komen nu in de rivier 2008 ten opzichte van 2002

Titel:Nederland onder laten lopen is dat beleid ?

Arcadis geef een advies aan de regering de gebieden onder te laten lopen " waterbergingsgebieden "

Wij geven ook een advies . Een herhaling van het pers bericht uit 2002

Lees meer...

Meer artikelen...